طهارت امكان‌پذير نيست لهذا تحقق طهارت هميشه ممكن و ميسور است لكن تحقق صلوة جز با طهارت عملى نيست . پس چنانچه افرادى همچون سيدعلى قاضى ، حسينقلى همدانى ، مرتضى طالقانى ، آيت الله بهجت و سيدكشميرى و شوشترى و غيرهم اشتهارشان به حكمت عملى و معرفت و فضيلت پس از طى مراحل تحصيل و اجتهادى حاصل گردد ، به معنى نفى آنها قبل از نيل به اين مراحل نيست لكن آنچه قبلًا داشته و دانسته‌اند به گونه‌اى بوده و شايد به خودشان اختصاص داشته اما آنچه را كه بعداً دريافته‌اند به گونه‌اى ديگر و به وضع و وصفى كه شامل دگران نيز شده و بندگان خداوند را نيز مستفيض و بهره‌مند مىنمايد . كوتاه سخن اين كه در نماز مىخوانى « و اشهد ان محمداً عبده و رسوله » ، تا عبادت و عبوديت و بندگى نباشد پيامبر به رسالت نمىرسد لكن عبوديت خاص خود انسان است اما رسالت كه نتيجه عبوديت است ، اصل و اساس بوده و ارمغانى براى جامعه بشريت مىباشد . چون قلم به اينجا رسيد بايد گفت : ما هرگز به گرد و غبارى از اين دشت بىپايان سيدعلى قاضى تبريزى و به قطره‌اى از قلزم بيكران عرفان و معنويت او نمىرسيم پس چه بهتر كه با اعتراف به اين كه عرصه سيمرغ جولانگاه ما نيست به بحث خود خاتمه دهيم ( هر چند عظمت سيد خاتمه‌پذير نيست ) و علوّ درجات سيدالمتألهين را و حشر و نشر او با اولياء طاهرين و اجداد معصومينش را از خداوند بخواهيم و براى برگزاركنندگان كنگره بزرگداشت آن سالك و اصل و حكيم متأله در خطه آذربايجان مزيد سعادت و توفيق طلب نماييم . و آخر دعوانا ان‌الحمدلله رب‌العالمين .